و صاحب « نهاية القول المفيد » از حافظ عسقلانى روايت كرده كه وى استدلال به حديث وقف در كلمات پايانى آيات را به عنوان سنت بودن وقف پى گيرى كرده و گفته است : ظاهرا پيامبر اكرم ( ص ) در پايان آيات وقف مىفرموده تا آخر آيات را بر شنوندگان بيان كند ، و اگر منظور اين نبود در العالمين ، الرحيم ، وقف نمىكرد ؛ براى اينكه وقف در آنها صفت را از موصوف قطع مىكند و آنچه در اين عمل يعنى قطع صفت از موصوف به چشم مىخورد بر كسى « پوشيده نيست » . پايان آنچه از نهاية القول المفيد آورديم . * * * نتيجه : خلاصه بحث در مورد وقف بر آخر آيات چهار نظر بود : نظر اول : جواز وقف در پايان آيه و جواز ابتدا از اول آيهء بعدى به صورت مطلق يعنى خواه تعلق لفظى بين آنها باشد يا نباشد و معنى خلاف مراد يا عدم آن پديد آيد . نظر دوم : جواز وقف در پايان ، و جواز ابتدا از آغاز آيه بعدى ، اگر تعلق لفظى در بين نباشد ، و اگر تعلق لفظى موجود باشد در پايان آيه وقف مىشود و سپس به ما بعد وصل مىگردد . و اگر وقف در پايان آيه ، معنى خلافى را موهم شود وقف كردن صحيح نخواهد بود بلكه بايد به ما بعد